Biagio Marin, Caldo el tinelo
Caldo el tinelo
el sol lo inonda
ʼna pase fonda
porta in tinelo el sielo.
La vita la me dona
unʼora de gran ben,
canpane nel seren
dolse le sona.
El tempo in me finío,
no esiste qua o delà,
de musica un gran rio
lontan, solene, va.
Zimmers warmer Schein,
goldene Welle,
Friedensquelle,
fließt der Himmel ein.
Lebens helle Grüße
solcher hohen Stunde,
sanfter Glocken Kunde,
meine letzte Süße.
Entrückt bin ich der Zeit,
kein hier mehr oder dort,
groß kommt Musik, und weit,
erhaben, strömt sie fort.