Biagio Marin, Epur ʼste carne martoriàe
Epur ʼste carne martoriàe
che conbate pel solo respirâ
me fa pietâ,
le voravo salvàe.
A pase mai le riva
mai a presensa sigura,
né la granda aventura
le porta a lʼoltra riva.
Ogni destin inserto
e vana ogni sperenza,
in lontanansa
el ninte de la morte, ʼverto.
Und doch, dieses Fleisch wird geschunden,
nach Atem geht einzig sein Ringen,
Erbarmen will mich bezwingen,
ach, hätt es Erlösung gefunden.
Nie ruht es unter dem Stern,
nie findet es sicheren Hort,
die Welle reißt es fort,
das andere Ufer ist fern.
Fatum, Stimme des Zwielichts,
alles Hoffen versiegelt,
in der Ferne entriegelt
das hohe Tor des Nichts.