Biagio Marin, Breve istàe de San Martin
Breve istàe de San Martin
che tu va basando muri,
perché morti xe za i fiuri,
co’ la boca d’oro fin;
breve istàe che tu carissi
le ilusion in fondo ai cuori,
e la morte coi to ori
tu coverzi, e i to caprissi;
va da ela a consolala,
che ‘i xe morto ‘l fantulin,
e la pianze e la se ‘mala,
bela istàe de San Martin.
In San Martino schlug Sommers Stunde,
du streifst an den Mauern entlang,
keine Blüte erhellt deinen Gang
mit ihrem goldenen Munde.
Kurz war der Sommer, und du kitzelst
aus den Herzen nur Illusionen
und versteckst die Todesdämonen
hinter dem Blattgold deines Gewitzels.
Geh nur hin, ihr Trost zu spenden,
denn ihr liebes Kind ging dahin,
sie weint und will ihr Leben enden,
schön war der Sommer von San Martin.