Biagio Marin, Ma son stào inamorào
Ma son stào inamorào
de la vose del celo,
una vose del sielo
dʼascoltâ sensa fiào.
Ma anche vose
de víssere umane,
profonde e lontane,
e senpre dolorose.
Esiste arcate
che dà spavento,
tu perdi el sentimento,
rumor de maregiate.
Ich war verzückt
vom Celloklang,
Jenseitssang,
ich lauschte entrückt.
Es war ein Tönen
von Seelen-Saiten,
dunkles Entgleiten,
Schmerzensstöhnen.
Es strich der Bogen
Schrecken blank,
die Seele versank
im Rauschen der Wogen.