Biagio Marin, Mámole abandonàe
Mámole abandonàe
comò restíe distese su la spiagia,
le sere incora colde de lʼistàe
e la luna là in alto sola viagia.
Dolse quelʼabandono,
la vose za profonda de la gola,
el sì, una parola sola,
e duto el modo in viaso
verso lʼultimo baso.
Verlassene Frauen,
wie fern überm Strand die Wogen,
an Abenden, sommerlauen,
und droben kommt ein einsamer Mond gezogen.
Hold ist dies Verlassensein,
die Stimme sinkt schon tief in die Kehle,
das Ja, dieser einzige Entschluß,
und die ganze Welt reist heim
zu jenem letzten Kuß.