Biagio Marin, Oh, la tristessa
Oh, la tristessa de la luse estiva
che ʼi dà la note fin al sielo biavo;
oh, gran deserto sensa unʼala viva
del sielo svodo sora ʼl mar de Gravo.
Che mal in cuor quel svodo cussí grando,
che fita in cuor, quel sielo cussí fermo!
Che vol, che vol ʼsto cuor infermo,
che via per lʼaria incòra ʼl va baucando?
Una nuvola dʼoro zoveneta
da vêghe navegâ pel sielo fondo,
e andâ coʼ ela, in svolo sora ʼl mondo,
portài dal vento fin a note queta.
O, die Traurigkeit im Sommerlicht,
die sich dehnt aus Nacht in blaue Leere,
o, weite Ödnis, wenn kein Flügel mehr spricht
im leeren Himmel über Grados Meere.
Wie leidet das Herz unter so leerem Bogen,
wie dunkelt das Herz in einem Himmel so still,
was ist es, das ein krankes Herz noch will,
was geistert es denn durch der Lüfte Wogen.
Eine Wolke aus dem Gold der Jugendträume
weist ihm den Kurs in die Himmelstiefen,
als wenn sie zum Fluge ins Jenseits riefen,
getragen vom Wind in die nachtstillen Räume.