Biagio Marin, Se zermana in amor
Se zermana in amor
te manga incontro el don
del sangue sovo,
un mondo duto novo
te vien nel le to vene,
un grando bene,
duto un suriso
de paradiso.
E passa la ventá,
ma quel parfumo resta
coʼ la so granda festa
de la beltà.
La fioridura passa,
le mámole passisse,
anche nuvisse,
ma quel ricordo dura.
Aus Liebe will er keimen,
dich indes beschenken
mit seinem Blut,
und frische Glut
gießt er in die Venen,
erfülltes Sehnen,
Lächelns Süße
aus dem Paradiese.
Der Wind verweht,
Düfte schneien nieder,
Feste gehen wieder,
Schönheit, sie besteht.
Grünes Laub verglüht,
zarte Brüste welken,
auch die Hochzeitsnelken,
Erinnerung erblüht.