Biagio Marin, Luse del sol
Luse del sol
mio ultimo conforto
a la gno barca porto,
là che piú ninte duol.
Luse del sol
de fosse doloroso fruto,
e che distruse duto,
luse sensa duol,
el cuor beato
el se dissolve, el svien
ne l’ultimo seren
del gran creato.
Sonnenlicht,
meiner Wonne Wort,
meinem Boot der Port,
dort findet Schmerz mich nicht.
Sonnenlicht,
aus Gräbern Schmerzensfrucht,
das alles auszulöschen sucht,
um Schmerzen weiß es nicht.
Das Herz, in selige Nacht
löst es sich auf, verhaucht,
wenn in letzten Frieden taucht
alle Schöpfungspracht.